Het gebeurde in Sitges...

Het gebeurde in Sitges dat we er achter kwamen dat we de pindakaas vergeten hadden. Die lezers die ons niet zo goed kennen even een verduidelijking. We hadden besloten om met ons gezin, dat uit zeven personen bestaat, op vakantie naar Spanje te gaan.

Menigeen zal denken weer van die Hollanders die zelf hun voedingsmiddelen meenemen op vakantie, omdat wat de boer niet kent dat vreet hij nu éénmaal niet.
Dus niet, ik zal het uitleggen.

In Spanje woont al jaren de zus van mijn vrouw Inge.
Deze zus, Terry genaamd, is getrouwd met een Catalaanse man, onze zwager, die Antonio heet.
Nu denken we allemaal dat wat je van ver haalt lekker is, en dat is dus ook zo.
Zo ook bepaalde levensmiddelen die in Spanje nu éénmaal niet bij de supermerkado verkrijgbaar zijn, o.a. pindakaas. Om het nu nog gekker te maken nemen we zelfs haring voor ze mee.
Maar goed, de pindakaas hadden we vergeten.

Als je op vakantie gaat is het ervoor altijd wel een beetje hectisch, wat moet er allemaal mee en hoeveel koffers kunnen we daarvoor gebruiken, zodat je wel eens wat kan vergeten.
We hebben daar een fantastische vakantie gehad, beter kan je je natuurlijk niet wensen, maar voor een schrijver is dat een klein probleem. Als ik nu zou schrijven hoe fijn en hoe mooi alles was en dat ook nog eens uitgebreid in geuren en kleuren aan jullie zou vertellen liggen jullie wellicht na enige regels al te braken voor het beeldscherm.

Temeer omdat dit verhaal ook nog over pindakaas gaat en misschien houden jullie helemaal niet van pindakaas.
Het enkele incidentje dat er plaats vond, was dat ik na het incheken als enige van het hele gezin werd gefouilleerd. Maar iedereen vond dat weer heel normaal.
Niemand van mijn gezin vond dat daar iets op tegen was. Je heb je gezicht ook niet mee, zeiden ze.
Ik wist dus dat ik in de vakantie niet veel morele steun te verwachten had.
Onze vlucht ging van Amsterdam naar Barcelona en na twee uurtjes vliegen kwamen we even na acht uur
's avonds op vrijdag 25 mei 2001 in de Catalaanse hoofdstad aan.

Tijdens de vlucht mocht ik van één van mijn kinderen, die naar de naam Robert-Jan luistert, vernemen dat de vleugeluiteinden van het vliegtuig wel heel erg heen en weer zwiepten. Dank je wel, jongen. Dit konden we in de cabine goed voelen, alles trilde en schudde.
Aangezien de stewardessen gewoon met hun werkzaamheden doorgingen, dacht ik dat het wel zo'n vaart niet zou lopen.
We kwamen dan ook veilig op de Spaanse luchthaven aan.
Nadat Inge en de kinderen de koffers, zonder pindakaas uiteraard, bijeen hadden gezocht en ik enigzins stiekum achter een reusachtige pilaar een sigaretje had gerookt, na uren zonder gezeten te hebben, liepen we naar de uitgang.

Daar werden we door de bijna gehele Spaanse familie opgewacht en begroet. Er werd gekust en handen geschud, je kent dat allemaal wel.
We gingen met z'n allen naar de parkeerplaats, waar ze hun auto's geparkeerd hadden.
We reden van Barcelona naar het schilderachtige badplaatsje Sitges, nou plaatsje, het is de laatste jaren wel stevig gegroeid. Sitges lag er in de late avondzon stralend bij aan een azuurblauwe Middellandse Zee.

Inge en ik werden bij ons hotel, Hotel Capri, afgezet en de kinderen gingen met hun oom en tante mee, om daar de komende tijd te logeren.
Later die avond kwamen wij naar hun toe om de meegebrachte versnaperingen aan mijn schoonzusje en zwager te overhandigen.
En toen gebeurde het, we waren de pindakaas vergeten.
Deze cruciale fout werd gelukkig goed opgevangen door de Spaanse familie, maar we waren het toch vergeten.
Al snel zat ik achter een borrel, ook daar kennen ze mij goed, en kwam het woord pindakaas in mijn vocabulaire niet meer voor.

Ook de rest van onze vakantie heb ik er niet meer aan gedacht, niet omdat ik de gehele vakantie in een benevelde toestand was, maar zoals ik al reeds eerder heb opgemerkt, het was nu éénmaal een fantastische vakantie.
Ik denk dat er nu enige lezers beginnen te twijfelen, maar heus het is echt waar.
Ik zal nu enkele gebeurtenissen opnoemen, om dit te onderbouwen, zulks om iedere twijfel weg te nemen.

Zondag 27 mei, picknick bij een nicht en een aangetrouwde neef van Antonio, een halfuurtje rijden met de auto landinwaarts.
Je kent dat wel van films, zo'n lange tafel, onder de bomen, met flessen rode en witte wijn, brood, gegrild lams- en kippevlees, allerlei spijzen, noem maar op.
Dat met de hele Spaans-Nederlandse familie, in totaal 16 personen.
Ook onze neef Adryan, met dochter Neisha, en nicht Natalia waren met hun partners respectievelijk Noemi en Roger aanwezig.
Heerlijk gegeten, en dat zonder pindakaas...
We hadden de vakantie ein mei gepland, dan is het namelijk niet zo warm. Echter toen wij er waren liep de temperatuur al snel op, er was sprake van een kleine hittegolf, een hogedrukgebied dat tijdens onze aanwezigheid daar, niet van wijken wist.
Ondanks deze hitte was het tijdens de picknick onder de bomen goed uit te houden.

Daar reden we langs de Casa Batlló en even verderop lag de immense kathedraal La Sagrada Familia, waar nog steeds aan gewerkt wordt.
Een paar haltes verder stapten we uit bij het Parc Güell.
Het Parc Güell ligt op een heuvel, de bus echter, stopt onderaan deze heuvel, hetgeen betekent dat men een lange rechte behoorlijk steile weg omhoog moet lopen.
Na een manmoedige klim, aan de schaduwkant van de straat, kwamen we bij de ingang van het park, dat in de hitte lag te dampen.
Mooi park, daar niet van, en een prachting panoramisch uitzicht over de stad, maar het is zo warm
We besloten daarom ook, na even gerust te hebben, onze schoondochter Ineke, de vrouw van Robert-Jan, is momenteel in een tijdelijke toestand dat het klimmen voor haar toch wel wat zwaar is, onze weg te vervolgen naar de uitgang van het park.

Er volgde nu een kronkelende weg terug naar de voet van de heuvel.
Badend in het zweet daalden we af. Een oudere vrouw passeert ons breed glimlachend en vrolijk groetend.
Je zal daar maar wonen zo bovenop de heuvel.
Stel je eens voor, je hebt beneden je dagelijkse boodschappen gedaan. Klimt de steile weg naar boven naar je huis toe. Je gaat je huis binnen en loopt door naar de keuken om de boodschappen uit te pakken.
En dan: verdomme, potje pindakaas vergeten..........

Beneden wachtten we weer op de bus die ons langs het stadion van de voetbalclub Barcelona reed en we stapten in de nabijheid van de boulevard Ramblas uit, daar zochten we een leuk restaurantje om wat te eten en te drinken. We slenterden door de binnenstad en aan het eind van de middag keerden we naar huis en hotel terug.

Onze dochter Michelle en schoonzoon Alex kunnen het maar niet laten.
Praktisch iedere schoenenzaak die ze tegenkwamen, en in Sitges zijn dat er nogal wat, werd door hen bezocht.
Het gevolg was dan ook dat ze aan het eind van de vakantie een aardig aantal paar mee naar huis moesten te nemen.

Inge en ik hebben tijdens deze vakantie veel gewandeld.
Over de boulevard en dan terug door het achter de boulevard gelegen villapark waar de welgestelden uit Barcelona hun buitenverblijf hebben.
Fraaie in Moorse stijl gebouwde woningen met rode pannendaken, wit gepleisterd, met bananenbomen in de tuin en langs de gevels hangende weelderige dieppaarse bloemen van de bougainville.
Aan de rand van deze wijk lag ons hotel badend in de zon, met fraaigevormde vrouwenlijven die rond het zwembad.lagen te zonnen
Natuurlijk waren er ook mannen en oudere vrouwen rond het zwembad aanwezig, maar goed, daar ontkom je niet aan.
Aan het eind van de middag zaten wij daar geregeld bij het zwembad in de tuin in de schaduw van de grootbladerige moerbeibomen wat te lezen.

Zondag 3 juni
De vakantie is tot een einde gekomen en na een uitgebreide Spaanse maaltijd bij Terry en Antonio thuis gebruikt te hebben, vlogen we in de avond bruingebrand naar Nederland terug.

Nederland lag daar koud en nat op ons te wachten.
Velen van ons wilden eigenlijk direct weer terug, maar helaas, de koek is op.
Er wordt alweer over een volgende keer gesproken, en als we weer gaan vergeten we alles, behalve de pindakaas.