De
verschikkelijke tien minuten van 14 mei 1940,
Rotterdam brandt
Dinsdag
14 mei. Het is een stralende voorjaarsdag. Overal zijn de Nederlandse
troepen op de terugtocht. In Rotterdam vechten Nederlandse mariniers op
en rond de Maasbruggen. Maar de Duitsers stellen een ultimatum. Binnen
twee uur moet Rotterdam zich overgeven, anders volgt de volledige vernietiging
van de stad.
Een Nederlandse officier gaat naar de Duitse afvaardiging, die uit drie
officieren bestaat, onder dekking van een witte vlag.
De Nederlandse
kapitein zegt: Wij kunnen uw ultimatum niet aanvaarden, omdat het niet
is ondertekend. De oudste Duitse generaal ondertekend alsnog het ultimatum
en geeft uitstel tot half vijf in de middag.
Omstreeks half twee vliegt een eskader Duitse bommenwerpers, van het type
Heinkel, naderbij. Luitenant-generaal Schmidt beveelt: 'Schiet rode patronen
af' Hij wil zijn vliegers waarschuwen, dat het bombardement voorlopig
is afgelast.
Maar de Duitsers vliegen stug verder. Moet er een voorbeeld gesteld worden?
Met angstaanjagend gefluit gieren de eerste bommen op de stad neer.
Volgens
officiële Duitse stukken viel 97 ton brisantbommen op het centrum
van Rotterdam, Kralingen, Bergpolder, de Provenierswijk, het Liskwartier
en het Noorden neer. Niet veel langer dan een tien minuten heeft het geduurd.
De stad heeft geen hart meer.
Mijn vader
vertelde me later dat de mensen in de omringende wijken op de daken stonden
te kijken, gefascineerd door het schouwspel.
Het bombardement was zo hefig, dat roetsnippers tot in de verre omtrek
in dorpen en steden terecht kwamen. Rook verduisterde de zon zelfs in
de Betuwe. Het vuur was zo vernietigend, dat het weken duurde voordat
alle smeulende resten geblust waren.
Mijn moeder hoefde niet meer aan het werk. Een groot deel van het warenhuis
de Bijenkorf was een ruïne geworden.
Het bombardement van Rotterdam was de laatste klap, die Nederland incasseerde.
Om 16.50 uur stuurt generaal Winkelman een capitulatiebevel uit. Nederland
zou de komende vijf jaar door de Duitsers bezet zijn.
Mijn vader
werkte toentertijd al in Den Haag bij het ministerie van Landbouw op de
afdeling V.I.B. (Voedsel Import Bureau).
Hij werkt daar de gehele oorlog. Hij diende niet in het leger, omdat hij
voor de militiare dienstplicht was afgekeurd. Hij werd te licht bevonden,
ofwel hij woog gewoon niet genoeg.
Bij het V.I.B. verzorgde hij ondermeer dat het Verzet aan voedselbonnen
kwam, zodat ook de onderduikers te eten hadden.
Dergelijke activiteiten werden uiteraard in het geniep gedaan. In de ogen
van de Duitsers was hij een betrouwbaar amtenaar. Ze moesten eens weten.
Mijn vader heeft tot 1955 bij het ministerie gewerkt.
Mijn ouders
trouwden op 28 augustus 1940 in Rotterdam.
Omdat mijn vader in Den Haag werkzaam was, betrokken zij daar een huurwoning.