door Inge Kortland

Maandelijkse column - september 2002

Helaas,

Het heeft niet meer zo mogen zijn. Sprak Jan in zijn column van augustus nog vol goede moed over zijn ziek zijn, op 26 augustus 2002 is hij in de vroege morgen onverwacht overleden in zijn slaap. Hij lag voor de 3e keer in korte tijd in het ziekenhuis, ditmaal vanwege een ernstige longontsteking.

We troosten ons met de gedachte dat hem wellicht veel ellende bespaard is gebleven.

Op 29 augustus hebben we voor de laatste maal afscheid van hem genomen met een mooie plechtigheid op een zonnige dag.

Op 23 juli, twee weken nadat hij thuisgekomen was na de behandeling voor kanker, kreeg hij een darmperforatie. Omdat de vooruitzichten voor de operatie slecht waren, hebben we toen al afscheid van hem genomen. Gelukkig was het minder erg dan voorzien en Jan zei later: "nou als ik nog een keer doodga, dan wil ik het weer zo, met iedereen om me heen".

Helaas het heeft niet zo mogen zijn. We zullen zijn schrijverschap missen...

Alex heeft namens alle kinderen de volgende tekst uitgesproken tijdens de crematieplechtigheid:

Jan,

Ik sta hier namens al jouw kinderen; en daarmee bedoel ik niet alleen Michelle en Pascal, maar ook Ineke, Ilonka, Robert Jan, Bart en mezelf.

Wat nu?...

We hebben je leren kennen als iemand die op veel vragen een antwoord wist. Mocht het zo zijn dat je even niet wist hoe het zat, dan werd het opgezocht en alsnog werd de vraag beantwoord. Bij wie moeten we nu zijn voor onze vragen?

We hebben je leren kennen als een positief mens. Een echte optimist en iemand die deze kwaliteit wist over te brengen op andere mensen. De manier waarop jij tegen het leven aankeek is een goed voorbeeld voor ons. Anders gezegd een wijze les, bedankt...

Wat zullen we vanaf nu missen:
· Je voortreffelijke kookkunsten. Altijd met veel zorg en toewijding gemaakt.
· Je mooie verhalen op het internet. Altijd boeiend en vermakelijk.
· Je kennis over van alles en nog wat. Altijd van toepassing en zeker handig.
· Je aanwezigheid. Altijd gezellig en altijd in voor een praatje.
· Een opa voor Tim en Jules. Geen ritjes op de rolstoel meer.

Maar voornamelijk zullen we je liefde missen.

Je hebt ons aardig verrast met je allerlaatste actie. Dit was niet verwacht.
Gelukkig is er een generale repetitie geweest waarbij het ging zoals jij het had gewild. Alles gezegd en iedereen gezien.

We missen je nu al.

Jan, bedankt dat we een deel van jouw leven konden zijn, jammer dat het niet wat langer heeft mogen duren.

Nogmaals bedankt en een goede reis.

ps:
Jan heeft aan Inge verteld dat hij aan het studeren was voor engel en dat hij ook zou terugkeren als engel.
Waarschijnlijk is hij cum laude geslaagd en meteen gerekruteerd.
Gefeliciteerd met het behalen van je engel-examen.