voor Jan Kortland
1 juli 1949 -
26 augustus 2002

Augustus 2003

Het is heimwee,
dat zo zeer doet
dat me doet terug verlangen.
Dat de dagen van je ziekte
vaak zwaar waren,
ben ik niet vergeten,
maar heimwee doet me zeggen:
je was er nog,
ik kon je nog aanraken,
ik kon nog met je praten.

Het is heimwee,
dat me terugvoert
naar de dagen
van geborgenheid
en de dagen
die gewoon waren
de dagen overvol van geluk,
ook al hadden we onze misverstanden
en woordenwisselingen.
Het is heimwee dat me
telkens weer doet
overlopen van verdriet.

Ik heb je lief,
al ben ik niet meer hier
en jij niet meer bij mij
want wat je mij hebt gegeven
in een onderbroken leven
beschermt mij tegen de allerergste kou
Ik heb je lief
wat jij hier achter liet
is meer dan een gedicht
een zomeravond in het riet
bij het allerlaatste licht
Ik heb je lief
en ken je naam
en zal je nooit vergeten
Ik vond dat jij dat hier ver vandaan
toch eventjes moest weten

columns

deze gedichten zijn niet van mezelf,
maar spraken met enorm aan. als de schrijvers ervan bezwaren
hebben dat ze hier staan, mail me dan even