juli 2002 | opa

Op mijn drieënvijftigste jaar ben ik officieel opa geworden. Officieel ja, want ik was al een beetje opa. Mijn vrouw had voor ik haar leerde kennen al een zoon uit een andere relatie. Die zoon is getrouwd met een schat van een vrouw en als de liefde daar is, worden de genen doorgegeven in de geboorte van een zoon of dochter. In hun geval een stevig en vrolijk mannetje, Tim genaamd.

Nu heeft onze dochter samen met haar levensgezel eveneens het leven geschonken aan een pittig kereltje die naar de naam Jules Elias luistert.
Opa zijn van twee levenslustige kleinzoons dat belooft wel wat voor de toekomst. Bij het schrijven van deze column denk ik uiteraard aan mijn eigen, allang geleden overleden, opa's. Twee oude mannen die al grappend over het verleden vertelden. De bolknak en het glaasje jenever ontbrak bij de oude heren niet. In mijn ogen waren ze dan ook stokoud en ik vraag mij af of mijn kleinkinderen dat ook zo zullen beleven, of toch weer niet. De opa's van vandaag de dag hebben het niet meer zo makkelijk. Ze moeten jeugdig zijn en blijven, ja, deze opa's zijn geëmancipeerd. Niet meer in een driedelig kostuum met zakhorloge, maar in een sportieve outfit. De opa's van vroeger stonden stil en gingen niet meer met hun tijd mee. Nu moeten zij samen met hun kleinkinderen mee opgroeien. Meegaan in de wereld waar de kleinkinderen deel van uitmaken.
Zo moeten zij het zich eigen maken in de hedendaagse opvoedingspraktijken. Van nieuwe woorden en uitdrukkingen moeten zij zich meester maken. Zoals er zijn de Maxi Cosi, de Bugaboo en de Tummy Tub. Voor aanstaande opa's en andere geïnteresseerden de vertalingen. De eerste is een soort draagstoeltje,voor de kleine pasja, de tweede gewoon een high tech kinderwagen en de laatste een babybadje in de vorm van een emmer.

De hedendaagse opa moet dit allemaal weten. Ook als de kleintjes groter worden en dat worden ze tegenwoordig zeker in de lengte, moeten de opa's zich bekwamen in het grote assortiment aan computerspelen. De tijd van alleen maar plezier van je kleinkinderen hebben is definitief voorbij. Door de ouders van deze heerlijke schepseltjes worden opa's gewoonweg geïntegreerd. Dit laatste geldt eveneens voor oma's. Oppasgrootouders is een normaal begrip geworden. Ik zie ze lopen bij ons in de straat waar de populatie grootouders hoog is. Ze sturen behendig door middel van een lange stang de driewielers van hun kleinkinderen. De driewielers en dergelijke zijn geëvalueerd tot ergonomisch verantwoord speelgoed om de oudjes hun fragiele rug te sparen. Niets weerhoudt de fabrikanten allerlei innovaties te doen om het oudere volk op de been te houden teneinde de nakomelingen een plezierige jeugd te bezorgen.

Zelfs de voedingsindustrie zorgt er voor, denk aan 'goed voor hart en bloedvaten', dat de senioren tot op hoge leeftijd zich van hun zorg voor de kleinkinderen kunnen kwijten. De tegenwoordige kleinkinderen laten zich ook niet meer foppen. Je kan niet meer zeggen mooi hoor, als zij een tekening voor je gemaakt hebben. Nee, je zal beschouwelijk de tekening moeten analyseren, opdat het kleinkind weet dat je het begrepen heb. Ik denk dat ik vanmiddag maar weer eens naar een tekenfilm op de televisie ga kijken, kan ik er alvast weer een beetje inkomen.

 

augustus 2002 | ziek

Beste lezers,

Deze keer geen echte column. Uw schrijver is ziek, ernstig ziek. Enkele weken geleden ontdekten de artsen in het ziekenhuis in mijn woonplaats, kanker, longkanker.
Helaas kwamen er allerlei complicaties bij, zodat de behandeling er van iets later plaats zal vinden. De komende weken zal ik bestraald worden en vinden er waarschijnlijk chemokuren plaats. U kent uw schrijver, altijd optimistisch en iemand die niet van zware verhalen houdt.

Ik hoop over enkele maanden weer op de site te zijn en in een aantal afleveringen te vertellen over de ins en outs van mijn ziek zijn, over mijn gezin en onze kleinkinderen, onder de titel 'Ik huil achter mijn ogen'. Dit lijkt een zware titel, maar dat is het niet, daar komen de lezers wel achter.

Ik groet u allen en blijf onze site bezoeken, want we werken er nog altijd aan.

september 2002 | helaas

Het heeft niet meer zo mogen zijn. Sprak Jan in zijn column van augustus nog vol goede moed over zijn ziek zijn, op 26 augustus 2002 is hij in de vroege morgen onverwacht overleden in zijn slaap. Hij lag voor de 3e keer in korte tijd in het ziekenhuis, ditmaal vanwege een ernstige longontsteking.

We troosten ons met de gedachte dat hem wellicht veel ellende bespaard is gebleven.

Op 29 augustus hebben we voor de laatste maal afscheid van hem genomen met een mooie plechtigheid op een zonnige dag.

Op 23 juli, twee weken nadat hij thuisgekomen was na de behandeling voor kanker, kreeg hij een darmperforatie. Omdat de vooruitzichten voor de operatie slecht waren, hebben we toen al afscheid van hem genomen. Gelukkig was het minder erg dan voorzien en Jan zei later: "nou als ik nog een keer doodga, dan wil ik het weer zo, met iedereen om me heen".

Helaas het heeft niet zo mogen zijn. We zullen zijn schrijverschap missen...

Alex heeft namens alle kinderen de volgende tekst uitgesproken tijdens de crematieplechtigheid:

Jan,

Ik sta hier namens al jouw kinderen; en daarmee bedoel ik niet alleen Michelle en Pascal, maar ook Ineke, Ilonka, Robert Jan, Bart en mezelf.

Wat nu?...

We hebben je leren kennen als iemand die op veel vragen een antwoord wist. Mocht het zo zijn dat je even niet wist hoe het zat, dan werd het opgezocht en alsnog werd de vraag beantwoord. Bij wie moeten we nu zijn voor onze vragen?

We hebben je leren kennen als een positief mens. Een echte optimist en iemand die deze kwaliteit wist over te brengen op andere mensen. De manier waarop jij tegen het leven aankeek is een goed voorbeeld voor ons. Anders gezegd een wijze les, bedankt...

Wat zullen we vanaf nu missen:
· Je voortreffelijke kookkunsten. Altijd met veel zorg en toewijding gemaakt.
· Je mooie verhalen op het internet. Altijd boeiend en vermakelijk.
· Je kennis over van alles en nog wat. Altijd van toepassing en zeker handig.
· Je aanwezigheid. Altijd gezellig en altijd in voor een praatje.
· Een opa voor Tim en Jules. Geen ritjes op de rolstoel meer.

Maar voornamelijk zullen we je liefde missen.

Je hebt ons aardig verrast met je allerlaatste actie. Dit was niet verwacht.
Gelukkig is er een generale repetitie geweest waarbij het ging zoals jij het had gewild. Alles gezegd en iedereen gezien.

We missen je nu al.

Jan, bedankt dat we een deel van jouw leven konden zijn, jammer dat het niet wat langer heeft mogen duren.

Nogmaals bedankt en een goede reis.

ps:
Jan heeft aan Inge verteld dat hij aan het studeren was voor engel en dat hij ook zou terugkeren als engel.
Waarschijnlijk is hij cum laude geslaagd en meteen gerekruteerd.
Gefeliciteerd met het behalen van je engel-examen.

 

augustus 2003

Het is heimwee,
dat zo zeer doet
dat me doet terug verlangen.
Dat de dagen van je ziekte
vaak zwaar waren,
ben ik niet vergeten,
maar heimwee doet me zeggen:
je was er nog,
ik kon je nog aanraken,
ik kon nog met je praten.

Het is heimwee,
dat me terugvoert
naar de dagen
van geborgenheid
en de dagen
die gewoon waren
de dagen overvol van geluk,
ook al hadden we onze misverstanden
en woordenwisselingen.
Het is heimwee dat me
telkens weer doet
overlopen van verdriet.

---

Ik heb je lief,
al ben ik niet meer hier
en jij niet meer bij mij
want wat je mij hebt gegeven
in een onderbroken leven
beschermt mij tegen de allerergste kou
Ik heb je lief
wat jij hier achter liet
is meer dan een gedicht
een zomeravond in het riet
bij het allerlaatste licht
Ik heb je lief
en ken je naam
en zal je nooit vergeten
Ik vond dat jij dat hier ver vandaan
toch eventjes moest weten

 

deze gedichten zijn niet van mezelf,
maar spraken met enorm aan. als de schrijvers ervan bezwaren
hebben dat ze hier staan, mail me dan even