Poes

Daar is ze weer en ik weet niet hoe of zij heet, dus noemen we haar Poes. Poes is momenteel de vriendin, voor zolang het duurt, van ons Guusje.
Poes is zwart met een witte bef en buik en ze heeft van die witte sokjes aan.
Iedere dag komt ze langs, om te kijken of Guusje buiten in de tuin is.
Eerst kijken ze elkaar aan en dan gaan beide de tuin uit, wat ze samen doen en waar ze naar toe gaan is mij niet bekend.
Poes is nu weer in onze tuin en ik ben in de keuken bezig het avondmaal te bereiden. De buitendeur staat een iets, zo'n 15 cm., open en Poes kijkt om het hoekje van de deur naar binnen.
Ze kijkt mij met van die hele grote verbaasde ogen aan.
Poes kijkt altijd, altijd kijkt Poes, wat zal daar in dat zwarte koppie omgaan.
Als ik even in de lentezon in de tuin zit en Poes springt over het hekje, kijkt ze me weer met die grote ogen aan en denkt, ojee, hij zit in de tuin en weg is ze weer.
Dit overkomt mij ook wel eens met andere poezen, de poes van de overburen, een Pers, sprong ook over het hekje.
Ik schijn niet erg op te vallen als ik in de tuin zit.
Eerst springen, dan kijken om vervolgens weer over het hekje de tuin te verlaten.
Dit alles komt door onze Guusje, die kennelijk de nieuwsgierigheid van de buurtpoezen oproept.

's Avonds is Poes er ook, dan zit ze op de vuil- of gft container, die in de tuin onder het keukenraam staan.
En je raadt het al, ze kijkt.
Ze kijkt naar binnen, en als je terug kijkt, went ze haar blik af en staart in het oneindige.
Op de momenten dat de buitendeur van de keuken open staat en ik niet in de keuken aanwezig ben, komt Poes voorzichtig binnen om wat brokjes van Guusje te nuttigen. Alles wat je stiekem eet smaakt natuurlijk veel lekkerder.
Poes zal zo wel weer langs komen om ons te bekijken.
Welnu Poes, je bent altijd welkom.