Mijn tante Lina in somber zwart temidden van haar dochters, nichtjes en neefjes. Ze was een verdrietige vrouw, al jong weduwe. En wij, haar familie, vonden haar ook ongelooflijk gierig. Zij woonde in Bandoeng , een bergstad waar het in de avond behoorlijk koud werd. Als we bij haar logeerden ontdekten we dat ze nog steeds geen dekens had. Pas later bedachten wij, kinderen, dat ze gewoon geen geld had om dekens te kopen. Pas toen kregen we medelijden met haar.