Zij is de stammoeder van een Indo-familie, de Beijnons. Ze heet Soenijem. Jarenlang heeft zij kinderen gebaard voor mijn grootvader Theodoor Paul. Al die jaren waren zij niet getrouwd, de kinderen werden wel geëcht. In het Indië-van-toen trouwde een Indo wel met een Indisch meisje, maar niet met een Indonesische vrouw. Dat werd te min geacht, dat deed je niet. Ongehuwd kreeg oma Soenijem vijf kinderen, Marie, Jo, Jan, Willie en Christine.

Waarom is mijn opa in 1915 toch wèl met zijn Soenijem getrouwd? Ik kan het hem niet meer vragen. Maar als ik de foto bekijk die hij bij toverlicht van haar maakte, dan weet ik het. Daar, in dit verstilde beeld van de 'stammoeder' van de Beijnons, ligt de liefde van zijn antwoord.
Oma Soenijem overleed in 1931, nog vrij jong (maar we weten niet wanneer ze precies is geboren). Enkele uren later overleed haar oudste dochter Marie, ook aan de cholera. Opa Theo was jarenlang ontroostbaar. Tenslotte hertrouwde hij met oma Joe, een heel kleine Indonesische vrouw.