Ik, Paul van der Put, oud-journalist, maakte me bezorgd over de toekomst van 'mijn volkje', de Indische mensen, ook wel Indo's genoemd. Zouden die uitsterven, hier in Holland, in de rest van de wereld? Ik besloot een boek te schrijven, met als titel "HET BOEK DER INDO'S ". Zodat ook ánderen dan Indo's een idee konden krijgen hoe wij zo'n beetje in elkaar zitten. Het boek verscheen in 1997 (ik was 71). De derde druk is nu vrijwel uitverkocht. Misschien wel dankzij de mening van de schrijfster Hella Haasse, die op de omslag van het Indoboek schreef: "Ik heb het in één ruk uitgelezen en er veel in herkend. Ook geeft het stof tot discussie. Het verdient aandacht!" De voorpagina van "Het Boek Der Indo's" is een foto van mijn opa-van-moederskant Th.P.Beijnon, bosarchitect. In 56 korte verhalen over één familie, die veel op mijn eigen familie lijkt, heb ik de geschiedenis der Indo's weergegeven, vanaf hun "ontstaan" begin 17-e eeuw tot in deze moderne tijd. De kroniek vertelt over de Grote Tijgerjager en de kleine tani (landbouwer), de Njonja Besar (grote Dame) en het weeskind, de Stamvader en de kruimeldief, de eenzame Oma en het verliefde meisje. Over de groei van de Indo's tot een volkje, hun saamhorigheid in oorlogstijd, hun vlucht uit Indonesië, tot hun verstrooiing over de aarde. Vrije mensen nu, die zelfbewust hun weg zoeken. Moet ik me nog bezorgd maken over de toekomst van Indo's. Ik krijg het idee dat er nu meer zijn dan ooit...